W teorii regionalizacji wyróżnia się kilka podstawowych zasad, m.in.: zasada zwartości regionów, zasada pewnej jedności genetycznej, wpływającej na ukształtowanie się określonych cech danej jednostki regionalnej, zasada kompleksowego pojmowania jednostek regionalnych – każdy region rozumiany jako całość złożona z wszystkich składników epigeosfery.
Metody regionalizacji fizycznogeograficznej Według A. Fiedina regionalizacja fizycznogeograficzna może być przeprowadzona metodami: fizycznogeograficznymi, paleogeograficznymi, geochemicznymi, geofizycznymi, matematycznymi.
Metody fizycznogeograficzne metoda czynników lub cech przewodnich
Za czynnik przewodni przyjmowane najczęściej jest zróżnicowanie geologiczno-geomorfologiczne (stosunki te należą do najmniej zmiennych i najłatwiej dających się zobrazować na mapach, przy tym oddziałują bezpośrednio na stosunki wodne, gatunek gleb i klimat lokalny), a dla dużych obszarów fizycznogeograficznych – klimat. Metoda ta jest krytykowana jako nie w pełni kompleksowa, jej ulepszeniem jest posługiwanie się na przemian różnymi czynnikami przewodnimi dla wyróżnienia jednostek różnej rangi taksonomicznej.
metoda sprzężonej analizy komponentów