Polega na uwzględnieniu całego kompleksu wzajemnie związanych komponentów. Według niej przy regionalizacji należy uwzględniać przede wszystkim strukturę kompleksu, wykorzystując wspólne cechy na wszystkich jednostek. Według A. Michajłowa są to: okres wyodrębnienia się danego kompleksu i początek kształtowania się jego współczesnej struktury, współczesna budowa geologiczna i skład litologiczny skał powierzchniowych, określające główne rysy rzeźby i inne niestrefowe cechy kompleksu, klimatyczne warunki kształtowania się kompleksu, zwłaszcza określające jego komponenty strefowe i biogeograficzne.
Sprzężona analiza komponentów bywa stosowana zarówno w kameralnym wydzielaniu regionów w skalach przeglądowych, jak i w badaniach terenowych przy wyróżnieniu podstawowych jednostek typologicznych.
regionalizacja na podstawie map krajobrazowo-typologicznych
Polega ona na łączeniu małych jednostek typologicznych w podstawowe jednostki podziału regionalnego. Sposób wiązania mozaiki różnych typów w jednostki regionalne może być różny, np. A. Richling wyróżnia następujące metody: jednostek dominujących i subdominujących, sąsiedztwa, dendrytów, analizy granic.