Metody paleogeograficzne Odgrywają przy regionalizacji rolę pomocniczą. Pozwalają ustalić początek tworzenia się i zmiany w czasie geokompleksów, co może być pomocne w prognozowaniu zmian. Ustalenie przede wszystkim wielu licznych utworów powierzchniowych, a także gleb, pozwala określić, kiedy rozpoczął się rozwój warunków współczesnych. Określenie wieku geokompleksów ułatwia ustalenie ich rangi hierarchicznej, a poznanie tempa i kierunku przemian pozwala sądzić o dynamice procesów naturalnych i ich prawdopodobnym dalszym przebiegu kształtowania się.
Metody geofizyczne Dotyczą głównie zjawisk klimatycznych i hydrologicznych. Dla regionalizacji fizycznogeograficznej ważne jest poznanie zróżnicowania przestrzennego dynamiki procesów i zjawisk w różnych jednostkach strefowych i astrefowych. Metody te posługują się różnymi wskaźnikami liczbowymi, dotyczącymi elementów bilansu radiacyjnego, cieplnego, wodnego, migracji wody w gruncie, ruchów powietrza itp. Do metod geofizyczno-geodezyjnych należy również badanie współczesnych procesów tektonicznych i ich wpływu na specyfikę geokompleksów różnej rangi.