Albrecht II Tłusty, niem. Albrecht der Feiste (ur. ok. 1268 r., zm. 22 września 1318 r.) – książę Brunszwiku od 1279 r. z dynastii Welfów.
Życiorys Albrecht II był jednym z synów księcia Brunszwiku Albrechta I Wielkiego i Alessiny, córki margrabiego Montferratu Bonifacego II. Wraz z dwoma innymi braćmi, którzy przeżyli ojca, Henrykiem i Wilhelmem (kolejny, Luther został poświęcony karierze duchownej i później został wielkim mistrzem zakonu krzyżackiego) został następcą ojca po jego śmierci w 1279 r. Ponieważ jednak wszyscy bracia byli niepełnoletni, początkowo opiekuńcze rządy sprawowała matka wraz ze stryjem Konradem, biskupem Verden, szybko jednak przejął opiekę nad braćmi najstarszy z nich, Henryk.
W 1286 r. doszło do podziału księstwa brunszwickiego między trzech braci tak, że każdy z nich objął samodzielne rządy w jednej z jego części. Albrechtowi przypadła południowa (tzw. "górna" część księstwa) z Getyngą, która stała się siedzibą młodego księcia. Zgodnie z układem z 1286 r. bracia niektóre decyzje mieli podejmować wspólnie, jednak między Albrechtem i starszym bratem Henrykiem często dochodziło do sporów i kłótni, a nawet wojen (Albrecht i Wilhelm dwukrotnie zbrojnie walczyli z Henrykiem, w 1288 r. i 1291 r.).