Gdy w 1292 r. zmarł nie pozostawiający synów Wilhelm, powstał spór między Henrykiem i Albrechtem o jego dziedzictwo, w szczególności o główne miasto księstwa, Brunszwik. Doszło do walk w samym mieście, działały dwie konkurencyjne rady miejskie. Początkowo przewagę w sporze osiągnął Henryk, ale Albrecht zdołał dostać się do miasta i pokonać zwolenników Henryka, a jego samego wyprzeć z Brunszwiku. Ostatecznie bracia zdołali porozumieć się co do dziedzictwa po Wilhelmie, przy czym to Albrecht objął władzę w samym Brunszwiku, do którego się przeniósł. Konflikty z władcami Hesji oraz Lüneburga, jakie wkrótce się pojawiły, zdołał załagodzić.
Był uważany za dobrotliwego, pobożnego i hojnego władcę. Był m.in. fundatorem konwentów paulinów w Getyndze i Brunszwiku, udzielał licznych przywilejów miastom (m.in. Getyndze, Brunszwikowi, Helmstedt), zwalczał skutecznie raubritterów. Jego żoną była poślubiona w 1284 r. Ryksa, córka Henryka, księcia Werle; ze związku tego pochodziło kilkanaścioro dzieci. Wśród nich byli m.in.: Otto Łagodny (zm. 1344), książę Brunszwiku (następca Albrechta), Albrecht (zm. 1358), biskup Halberstadt, Henryk (zm. 1362), biskup Hildesheim, Magnus I Pobożny (zm. 1369), książę Brunszwiku (po śmierci Ottona Łagodnego), Ernest (zm. 1367), książę Getyngi (po śmierci Ottona Łagodnego).
Bibliografia
Kategoria:Welfowie Kategoria:Władcy Brunszwiku Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1318