Sytuacja ta nie sprzyjała rozwojowi kraju.
Dynastia Omrydów Pierwszym wyzwaniem, jakie stanęło przez Omrim, było pokonanie innego pretendenta do tronu, Tibniego. Udało mu się to po czteroletniej wojnie. Po sześciu latach rządów przeniósł stolicę do Samarii, którą zbudował od podstaw na górze Szomeron. Miasto to miało pozostać stolicą Izraela nieprzerwanie przez ponad 150 lat. Zawarł przymierze z królem Tyru Etbaalem I, którego córka, Izebel, została żoną syna i następcy Omriego, Achaba. Jak relacjonuje stela Meszy, zmusił Moab do uległości i płacenia trybutu. Zapoczątkował dynastię, która panowała nad Izraelem 40 lat. Omri był jednym z najpotężniejszych władców Izraela. Jeszcze długo po jego śmierci Izrael nosił w źródłach asyryjskich nazwę „bit Humria” – dom Omriego. Zasług tego władcy nie mógł przemilczeć nawet deuteronomiczny redaktor biblijnych Ksiąg Królewskich, który nastawiony był do Omriego negatywnie, oskarżając go o odstępstwo od jahwizmu i bałwochwalstwo.