Następca Omriego, Achab, w opinii autorów biblijnych był najgorszym władcą w dziejach Izraela. Zarzucane jest mu odstępstwo od wiary i pociągnięcie kraju w bałwochwalstwo, uległość wobec żony i chwiejny charakter. Biblia szeroko opisuje jego konflikt z prorokiem Eliaszem. Według historyków był on jednak dobrym przywódcą. Świadectwa archeologiczne wskazują na wielki rozmach działalności budowlanej Achaba. Otoczył murami kazamatowymi Dor, Megiddo, Chacor, Jizreel i Dan, zbudował też drugą linię murów obronnych górnego miasta w Samarii. Toczył zwycięskie walki z Aramejczykami, odzyskując tereny utracone w okresie rządów Baszy. Dołączył do koalicji antyasyryjskiej która wzięła udział w bitwie pod Karkar. Według źródeł asyryjskich miał w niej wystawić 2000 rydwanów i 10 000 piechoty, co czyni kontyngent izraelski drugim co do wielkości (a pierwszym, jeśli chodzi o liczbę rydwanów). Według steli Meszy w okresie rządów Achaba miał wyzwolić się Moab (prawdopodobnie w czasie, kiedy Achab był zajęty walką z Aramejczykami), choć według Biblii stało się to dopiero po śmierci władcy. Achab zginął w wyniku ran odniesionych w walce z aramejskim królem Ben-Hadadem II, który wcześniej był jego sprzymierzeńcem pod Karkar.