Stanowisko pozwanego Celem fazy in iure było ujęcie sporu w postać formułki procesowej i przygotowanie do fazy apud iudicem. Czasem jednak już w pierwszej części postępowania dochodziło do zakończenia sporu. Działo się tak gdy pozwany uznał przed pretorem roszczenia powoda (confessio in iure). Mogło się również zdarzyć, iż w toku in iure doszło do ugody między stronami. Kłopotliwą sytuacją było bierne zachowanie pozwanego, który nie miał zamiaru bronić się ani w żaden sposób dążyć do rozwiązania sporu. Takiego pozwanego nazywano indefensus. W sytuacji gdy proces dotyczył rzeczy, przechodziła ona po prostu w ręce powoda. Gdy postępowanie miało charakter osobisty pretor łamał wprost opór indefensusa poprzez zezwolenie powodowi na egzekucję osobistą lub majątkową. Pozwany chcący się bronić, miał ku temu dwa główne środki: negacja (negatio) – Negacja stanowiła proste zaprzeczenie zarzutów, przez co ciężar przeprowadzenia dowodów spadał na powoda. Bezpodstawne negowanie roszczeń pociągało jednak za sobą podwójną wysokość kary. ekscepcja (exceptio) – Drugi sposób obrony, ekscepcja, był zarzutem procesowym przeciw żądaniom powoda.