Od stawiennictwa się w terminie pozwanego mogła uwolnić jedynie osoba zwana vindexem. Vindex gwarantował przybycie pozwanego na proces w innym terminie, biorąc na siebie odpowiedzialność w podwójnej wysokości. Istniały również kategorie osób chronionych przed in ius vocatio w pewnych okolicznościach. Należeli do nich m.in.: kapłani i sędziowie w trakcie sprawowania funkcji oraz uczestnicy orszaków ślubnych czy pogrzebowych. Osobom, które złośliwie uchylały się przed pozwaniem, groziło zajęcie przez powoda całego majątku. Dla uniknięcia tak drastycznych skutków powstała praktyka gwarantowania stawiennictwa przed sądem poprzez osobną umowę – vadimonium. Było to przyrzeczenie przybycia się w określonym terminie przed sąd, pod groźbą zapłaty przeciwnikowi umówionej kary pieniężnej.