Nie istniała możliwość zasądzenia powoda, jeśli nie pozwalała na to formułka, nawet gdy wynikałoby to z postępowania dowodowego. Ważnym ograniczeniem była również kondemnacja pieniężna, oznaczająca, iż sędzia mógł zasądzić pozwanego tylko na zapłacenie kwoty pieniężnej. To oznacza, że pozwany mógł utrzymać we władaniu rzecz sporną przez spłatę jej wartości.
Wyrok Postępowanie apud iudicem kończył wyrok sędziego. Wydanie wyroku nie miało konkretnej formy. Nie było wymagane ani sformułowanie na piśmie, ani uzasadnienie. Jego treść nie mogła jedynie wykraczać poza granice wytyczone przez formułkę procesową. Wyrok kończył definitywnie spór, po jego wydaniu sędzia nie miał prawa już nic zmienić ani dodać. Proces formułkowy nie znał instytucji apelacji. W przypadku choroby umysłowej sędziego lub przekroczenia uprawnień zakreślonych w formułce, wyrok mógł być unieważniony. Jeżeli jednak został już wykonany, nie było możliwości żądania zwrotu dokonanej zapłaty.