„Czasowoj” miał zdecydowanie antykomunistyczny charakter. Krytykował prasę lewego skrzydła rosyjskiej emigracji. W artykułach redakcyjnych często była opisywana sytuacja wewnętrzna ZSRR, poruszane kwestie obronności, a także przedstawiane prognozy na przyszłość. Istniał też dział literacki, w którym publikowano opowiadania i wiersze emigrantów, w dużej części poświęcone historii wojskowej, zwłaszcza z okresu wojny domowej. Regularnie informowano o wydawanych książkach i przedstawiano bibliografię rosyjskiej emigracji. W rubryce „Kronika” pojawiały się informacje z życia emigracji, nekrologi, listy czytelników, informacje o poszukiwaniach zaginionych podczas ewakuacji z Rosji członkach rodziny lub znajomych. Dużą uwagę zwracano, szczególnie w latach 20. i 30., na sytuację międzynarodową. Szczególnie interesowano się wybuchem wojny domowej w Hiszpanii w 1936 r., wspierając propagandowo stronę frankistowską. Z tego powodu redakcja pisma została przeniesiona do Brukseli, co wymusiły lewicowe władze Francji. „Czasowoj” wyróżniał się dobrą szatą graficzną i publikacją wielu fotografii, dokumentujących publikowane artykuły. Na przełomie lat 20. i 30. powstało Stowarzyszenie Przyjaciół „Czasowego”, na czele którego stanął gen. Paweł Szatiłow.