Obietnice nie zostały jednak dotrzymane, z uwagi na oporność króla Jerzego III, jak i angielskich parlamentarzystów. Na mocy tego układu utworzono Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii. W skład Zjednoczonego Królestwa wchodziły jednocześnie Walia i Szkocja (od 1707). Irlandczycy otrzymali 132 miejsca w parlamencie brytyjskim, z czego 100 przypadało na Izbę Gmin oraz 32 na Izbę Lordów. Równocześnie nastąpiło połączenie Kościołów: irlandzkiego z anglikańskim. – ukształtowany w XIX w. na mocy konwenansów konstytucyjnych.
Wielka Brytania jest monarchią parlamentarną. W państwie tym nie istnieje do dziś konwencjonalnie pojęta konstytucja pisana, inaczej: konstytucja w sensie formalnym, jak ma to miejsce w innych krajach. Zamiast jednego dokumentu istnieje szereg norm zwanych konwenansami konstytucyjnymi, czyli konstytucja w sensie materialnym. Obowiązuje doktryna zwierzchnictwa parlamentu. Najwyższą rangę mają ustawy, które określają m.in. rolę samorządu terytorialnego w społeczeństwie. W rzeczywistości rząd brytyjski ma swobodę w kształtowaniu struktury i funkcjonowania organów administracji lokalnej. Struktura samorządu terytorialnego została zapoczątkowana przez szereg ustaw w XIX w.