W trakcie pobytu cały czas pełnił posługę kaznodziejską. Wiosną 1218 roku wyruszył do Hiszpanii, po drodze odwiedzając Bolonię, Tuluzę i Prouille. Gdy dotarł do Katalonii, skoncentrował swe wysiłki by założyć pierwszy dominikański klasztor na Półwyspie Iberyjskim. Misja zakończyła się powodzeniem – pierwszy klasztor powstał w Segowii. Następnie udał się do Paryża, gdzie w przykościelnym hospicjum mieszkało już ok. 30 braci. Dominikanie nie mieli wówczas prawa głoszenia kazań ani odprawiania oficjum. Zmieniło się to dzięki interwencji papieża 11 grudnia 1219 roku. Dominik przyjął tam także kilku nowicjuszy (m.in. Jordania z Saksonii) i rozesłał braci, tak jak dwa lata wcześniej w Tuluzie. Wkrótce potem wyruszył do Italii z dwoma współbraćmi: Janem i Wilhelmem. Odwiedzili Mediolan, Parmę, Modenę i Bolonię. Ze względu na opór miejscowego biskupa i świeckiego patrona, dominikanie nie mogli założyć tam klasztoru. Dopiero interwencja kardynała Ugolina Conti umożliwiła przekazanie zakonowi kościoła św. Mikołaja de Vineis. Dominik osiadł w Bolonii, skąd wyruszał do Viterbo i Rzymu, by zabiegać o papieskie bulle dla zakonu. Na polecenie Honoriusza III nakłonił zakonnice z klasztoru Santa Maria in Tempulo do reformy i przeniesienia się do kościoła św. Sykstusa.