thumb|180px|Przykład rozchodzenia się fal NVIS thumb|180px|Radiostacja R-140 ze złożoną anteną promieniowania pionowego thumb|180px|Radiostacja R-118K z anteną ramową NVIS (od ang. near vertical incidence skywave, prawie pionowo padająca fala jonosferyczna) – rodzaj propagacji fal radiowych, w zakresie pomiędzy falą przyziemną a falą jonosferyczną, umożliwiający łączność radiową na odległościach od 50 do 650 km. Wykorzystywana jest głównie w wojsku, instytucjach paramilitarnych oraz przez krótkofalowców.
Fale radiowe emitowane są w górę do jonosfery, gdzie podlegając refrakcji zostają odbite w kierunku ziemi i mogą zostać odebrane w obszarze kołowym do 650 km od nadajnika. Jeżeli częstotliwość jest zbyt wysoka, refrakcja nie występuje, jeśli zbyt niska absorpcja jonosfery zmniejsza siłę sygnału.
Użyteczne częstotliwości do łączności NVIS zawierają się między 1,8 a 15 MHz. Najbardziej popularnymi pasmami w pracy krótkofalowców są pasma 80 m i 40 m oraz pasmo 60 m. Łączność wojskowa NVIS obejmuje głównie częstotliwości 2–4 MHz w nocy i 5–7 MHz w dzień.
Najniższa warstwa jonosfery – warstwa D – powoduje osłabienie niskich częstości podczas dnia.