Warstwa ta zanika w nocy, umożliwiając lepszą komunikację na niższych częstotliwościach.
Propagacja NVIS jest najbardziej przydatna w obszarach górzystych, gdzie zawodzi metoda „widzących się anten”, pracujących w zakresie częstotliwości VHF/UHF lub gdy odległość między nadajnikami jest za duża dla fali przyziemnej (powyżej 80 km), a za mała dla fali jonosferycznej (500 do 2500 km).
Do łączności NVIS używa się anten promieniowania pionowego. Jedną z takich konstrukcji jest antena prof. Stefana Manczarskiego, opracowana na potrzeby podziemnej łączności w okresie II wojny światowej. W konstrukcjach militarnych stosuje się anteny magnetyczne umieszczone nisko nad terenem lub metalowym elementem pojazdu, by zapewnić wysoki kąt promieniowania, właściwy dla łączności NVIS.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Propagacja fal radiowych Kategoria:Krótkofalarstwo Kategoria:Jonosfera