Jeżeli ten środek nacisku nie wywarł skutku następowała sprzedaż zajętych rzeczy. Egzekucja osobista stosowana była z rzadka, jako środek ostateczny, najczęściej w stosunku do najuboższych warstw ludności.
Proces reskryptowy W okresie dominatu sędziowie coraz częściej trudne sprawy oddawali do rozstrzygnięcia wyższym instancjom, a nawet cesarzowi. Bogatsi mieszkańcy Rzymu często najpierw zwracali się do cesarza z opisem swojej sprawy i z prośbą o rozstrzygnięcie. Władcy nie mogli mieć dokładnego wglądu na stany faktyczne wszystkich badanych spraw, toteż zajmowali się tylko prawną oceną nadsyłanych petycji i wydawali rozstrzygnięcia hipotetyczne, zastrzegając jednocześnie, że podany stan faktyczny odpowiada prawdzie. Powód, który otrzymał korzystny reskrypt cesarski mógł okazać go pozwanemu. Jeżeli nie uzyskał dobrowolnego zaspokojenia pretensji to wytaczał proces reskryptowy, będący odmianą zwykłego postępowania kognicyjnego. Prowadzący go sędzia, związany był opinią prawną zawartą w reskrypcie, chyba że ustalony przezeń stan faktyczny nie pokrywał się z tym, jaki opisany był w suplikacji skierowanej do cesarza.
Bibliografia K. Kolańczyk, Prawo Rzymskie, Warszawa 2000
Kategoria:Rzymski proces cywilny