Armata 155 mm wz. 40 – prototyp polskiej armaty dalekonośnej, zbudowany w 1938 roku.
Polska armia przed wybuchem II wojny światowej nie posiadała artylerii dalekosiężnej. Od lat dwudziestych potrzeba wyposażenia armii w takie działa była zauważana w prasie wojskowej. W roku 1928 sztab główny przedstawił parametry potrzebnego działa. Miało ono mieć donośność do 20 km, kaliber 155 mm, masę do 5 ton i trakcję motorową.
Pod koniec lat dwudziestych poszukiwano ofert kupna dział dalekonośnych. Uwagę polskiej armii przyciągnęła armata Škody kalibru 149,1 mm. Umowę na dostawę armat miano podpisać w roku 1930, nie doszło do tego z przyczyn kryzysu ekonomicznego.
W 1936 na posiedzeniu KSUS powrócił temat armat dalekonośnych. Jako że najmłodsze konstrukcje zagraniczne pochodziły z 1928, postanowiono oprzeć się na własnej produkcji.
Budowa Pierwotnie planowano umieścić armatę na podstawie moździerza 220 mm wz. 32. Pomysł zarzucono z powodu jego niepraktyczności. Decyzja o rozpoczęciu budowy armaty zapadła 19 sierpnia 1936. Budowa odbywała się w Zakładach Starachowickich przy udziale innych krajowych firm. Jednakże budowę lufy zlecono szwedzkiej firmie Bofors.