10 maja 1937 podpisano zamówienie na prototyp. W tym roku została też opracowana amunicja. W styczniu 1938 przeprowadzono pierwsze próby poligonowe w Brześciu nad Bugiem. Uzyskano zasięg strzału 19 kilometrów przy niskim rozrzucie 500 metrów. W następnej próbie najdalszy zasięg 27,3 km.
Armata była gotowa w listopadzie 1938 roku. Przy próbach marszowych prędkość określono na 21 km/h, na błotnistych drogach terenowych tylko 2 km/h. Departament artylerii przyjął armatę na uzbrojenie Wojska Polskiego zaznaczając, że armata ma lepsze parametry od dział francuskich.
Ciągnik C7P miał zbyt słabe parametry do holowania armat. Nasunęła się konieczność skonstruowania nowego ciągnika.
Konstrukcja Lufa składała się z rury rdzeniowej, nasady i płaszcza połączonych ze sobą. Posiadała hamulec wylotowy. Kołyska miała łuki zębate pozwalające na regulację kąta podniesienia. Oporopowrotnik był hydropneumatyczny. Armata posiadała koła tarczowe o obręczach gumowych, pustakowych.
Bibliografia
Konstankiewicz Andrzej, Broń strzelecka i sprzęt artyleryjski formacji polskich i Wojska Polskiego 1914 – 39, Lublin 2003.
Kategoria:Polskie holowane armaty polowe Kategoria:Uzbrojenie artylerii II Rzeczypospolitej