Stanowiska te były przedmiotem eksploracji archeologicznej w l. 80. i 90. XX wieku.

Istniały prawdopodobnie dwa wielkie ośrodki rozwoju tej kultury. Pierwszy znajdował się na południu i obejmował dolinę Quito z terenami przylegającymi, drugi znajdował się na północy, na płaskowyżu, w dolinie Atriz, przy czym wywierał duży wpływ na kulturę społeczności żyjącej na całym płaskowyżu Túquerres-Ipiales-Carchi. Pomiędzy tymi centrami znajdowała się strefa pośrednia obejmująca dolinę Chota-Mira, określana mianem „wyspy wieloetnicznej”, której zasoby, szczególnie sól i koka, były zgodnie eksploatowane przez sąsiadujące społeczeństwa, w tym także przez kolonie kultury Capulí.

Kultura Capulí rozwijała się na tych terenach od I do XV wieku n.e., od V do XIII wieku n.e. współistniejąc z ludnością kultury Piartal pochodzącej z południa, będącej nośnikiem odmiennej tradycji kulturalnej, a w XIV-XV wieku z ludnością kultury Tuza.

Społeczeństwo Społeczeństwo Capulí miało charakter hierarchiczno-wodzowski z dominującą pozycją kacyków-szamanów. Centra polityczne najprawdopodobniej spełniały też rolę centrów religijnych.