Instrukcja goto dalej pozostawała jednak ważnym elementem składniowym języka.

Podstawa teoretyczna Jako fundament teorii programowania strukturalnego określa się twierdzenie o programowaniu strukturalnym. Jego autorstwo przypisuje się najczęściej ’Böhmowi i Giuseppe Jacopiniemu, wskazując jako źródło ich pracę Flow Diagrams, Turing Machines And Languages With Only Two Formation Rules z maja 1966 roku. W swojej pracy pokazali oni, że dowolny program zawierający skoki (czyli dowolny graf przepływu), może zostać znormalizowany do odpowiadającego mu ustrukturyzowanego grafu – zbudowanego z trzech podstawowych struktur: oraz wyrażającym odpowiednio: sekwencję, wybór oraz iterację. Ponieważ grafy przepływu mogą wyrażać dowolne funkcje obliczalne, to oznacza, że możemy też takie wyrazić przy pomocy tych podstawowych konstrukcji. W dalszej części pracy opisany jest język P′′ – pierwszy strukturalny język, dla którego udowodniono zupełność w sensie Turinga.

Twierdzenie Böhma i Jacopiniego nie mówi o tym w jaki sposób tworzyć dobre programy strukturalne lub je analizować. Prace nad tymi zagadnieniami odbywały się głównie na przełomie lat 60 i 70, z istotnym wkładem dokonamy przez Edsgera Dijkstrę, Roberta W.