Powoduje to wyodrębnianie „Queen Mary” w odrębny typ okrętu przez niektóre źródła.
Modyfikacja projektu została zatwierdzona przez Admiralicję w sierpniu 1910 roku, a budowę okrętu w stoczni Palmers w Greenock rozpoczęto 6 marca 1911 roku. W trakcie budowy wprowadzono jeszcze jedną zmianę: wieże artylerii głównej zostały wyposażone w łoża nowego typu, pozwalające wystrzeliwać cięższe pociski. Jednostkę wodowano 20 marca 1912 roku, nadając jej imię „Queen Mary” na cześć królowej Marii, żony Jerzego V. Prace wykończeniowe przeciągnęły się do sierpnia 1913 roku, próby zdawczo-odbiorcze ukończono 10 lutego 1914 roku. Koszty budowy okrętu, bez uzbrojenia, wyniosły 2 078 491 funtów.
Opis konstrukcji Charakterystyka ogólna Długość całkowita krążowników liniowych typu Lion wynosiła 213,4 m, długość między pionami 201,2 m, szerokość maksymalna 27 m (dla „Queen Mary” odpowiednio 214,56 m, 201,3 m i 27,16 m), co dawało stosunek długości do szerokości (L/B) równy 7,9, a więc większą smukłość kadłuba niż na typie Indefatigable (L/B = 7,37) lub niemieckim „Seydlitzu” (L/B = 6,95). Projektowana wyporność konstrukcyjna była równa 26 350 ton angielskich (ts), pełna 31 244 ts. Rzeczywiste wartości wyporności wynosiły: dla „Liona” 26 270 ts i 30 820 ts, dla „Princess Royal” 26 100 ts i 30 620 ts.