Według projektu „Queen Mary” miała mieć wyporność konstrukcyjną 27 000 ts i pełną 31 844 ts, po wejściu do służby było to odpowiednio 26 770 ts i 31 650 ts. Średnie zanurzenie wszystkich trzech jednostek przy wyporności konstrukcyjnej wynosiło 8,1 m, przy pełnym obciążeniu maksymalnie 9,9 m.

Wysokość burty ponad linią wodną przy wyporności normalnej wynosiła w dziobowej części kadłuba 9,14 m, na śródokręciu 7,62, a w części rufowej 5,79 m. Kadłub był podzielony na 22 przedziały wodoszczelne, podwójne dno obejmowało 76% długości okrętu. Konstrukcja kadłuba opierała się na mieszanym, wzdłużno-poprzecznym układzie wiązań. „Lion” i „Princess Royal” miały stępki przechyłowe o powierzchni 79 m², dla „Queen Mary” wartość ta wynosiła 89,2 m².

Według projektu załoga okrętów miała liczyć 997 oficerów i marynarzy, w warunkach wojennych znacznie wzrosła, nawet do ponad 1250 osób (1275 oficerów i marynarzy na „Queen Mary” podczas bitwy jutlandzkiej).