Przejmowanie cech ogólnopolskich przez użytkowników kaszubszczyzny nazywane jest polaszeniem.
W trakcie rozwoju dialektów zachodniosłowiańskich, w tym lechickich, pewne cechy zmieniały się równolegle, podczas gdy ewolucja pozostałych podążyła inną ścieżką. W porównaniu z rekonstruowanymi cechami mów prasłowiańskich i pralechickich, w języku kaszubskim nastąpiła ewolucja do obecnego kształtu: częściowe utrzymanie formy TarT z prasłowiańskiego TorT: np. kaszub.: , , pol.: gród, promień. zmiękczona spółgłoska przed ar w odmianach północnych, np. kaszub.: , , pol.: twardy, czwartek zanik ruchomego e w mianowniku, np. , ‘poranek’, ‘koniec’ kaszubienie, czyli przejście ć, ś, ź, dź w c, s, z, dz. Proces ten jest podobny do mazurzenia i jabłonkowania, np. kaszub.: , , , , pol.: ‘świat’, ‘zima’, ‘ziemia’, ‘rodzić’ częściowe zlanie kontynuantów grup TelT i TolT (w różnym stopniu w zależności od gwary), np.: , , pol.: mleć, pleć. Częstsze w dialekcie słowińskim – młóko, wobec kaszubskiego (‘mleko’) zachowanie akcentu ruchomego w dialekcie północnym (podobnie jest niektórych innych mowach słowiańskich, np. języku rosyjskim) akcent inicjalny w dialektach południowych (podobnie jak w kilku innych mowach zachodniosłowiańskich, np.