Pod wpływem wielowiekowego kontaktu językowego ze standardową czeszczyzną czy gwarami laskimi zadomowiły się w języku śląskim (z różnym natężeniem w zależności od subregionu, najsilniej na południu) liczne wyrazy, które zachowują brzmienie bardziej odpowiadające odmianom czesko-słowackim niż lechickim, np. cieszyńskie patnost/patnoście (pol. piętnaście, czes. patnáct), bożatko (zamiast oczekiwanego *bożōntko, czes. božátko), hrōm (pol. grom, czes. hrom), huśle (pol. gęśle, czes. housle); są to jednak jedynie zapożyczenia, które nie wpływają na ogólną klasyfikację. Z drugiej strony to śląszczyzna niekiedy zachowuje starsze, rdzennie lechickie formy, które w standardowej polszczyźnie uległy zmianie pod wpływem czeskim, np. gańba (pol. hańba, czes. hanba), włośny (pol. własny, czes. vlastní), włodza (pol. władza, czes. vláda), wiesiele (pol. wesele, czes. veselí).
Podobnie liczne – i nierzadko traktowane jako emblematyczne – zapożyczenia leksykalne czy składniowe z języka niemieckiego pozostają jedynie zapożyczeniami i nie powodują, by śląski był słowiańsko-germańskim językiem mieszanym.