W lipcu 1952 powrócił do Kielc na stanowisko dowódcy 7 pułku KBW, a w listopadzie 1954 objął dowództwo 12 pułku KBW im. Ziemi Szczecińskiej w Szczecinie. W latach 1955–1958 studiował na Fakultecie Ogólnowojskowym Akademii Sztabu Generalnego WP. Po ukończeniu studiów objął dowództwo 5 pułku KBW w Krakowie. W 1959 zdał egzaminy maturalne w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Krakowie. W listopadzie 1960 został dowódcą 5 Brygady KBW Ziemi Krakowskiej (powołanej po reorganizacji 5 pułku KBW). W październiku 1963 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała brygady. Nominację wręczył mu 9 października 1963 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. 10 stycznia 1964 został szefem sztabu KBW, a 11 marca 1965 minister spraw wewnętrznych PRL Mieczysław Moczar powołał go na pełniącego obowiązki dowódcy KBW (po gen. bryg. Włodzimierzu Musiu), którą to funkcję sprawował do 1 lipca 1965 (do czasu rozwiązaniu korpusu). Po rozformowaniu KBW czasowo pełnił obowiązki dowódcy podległych Ministerstwu Obrony Narodowej Wojsk Obrony Wewnętrznej. Współtworzył system Obrony Terytorialnej Kraju, którego integralną częścią były Wojska Obrony Wewnętrznej.