Przyczynił się także do przywrócenia Jednostkom Podhalańskim Wojsk Obrony Wewnętrznej tradycyjnego stroju sprzed 1939 roku.

W latach 1965–1968 piastował stanowisko zastępcy, a w latach 1968–1971 I (pierwszego) zastępcy Głównego Inspektora Obrony Terytorialnej, gen. Grzegorza Korczyńskiego. Od maja 1968 był członkiem Prezydium Rady WF i Sportu MONPlenarne posiedzenie Rady WF i Sportu MON, "Żołnierz Wolności", nr 127, 30 maja 1968, s. 2.. W październiku 1968 awansowany uchwałą Rady Państwa PRL do stopnia generała dywizji. Nominację wręczył mu 12 października 1968 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Marian Spychalski. W 1969 ukończył kurs operacyjno-strategiczny w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta J. Woroszyłowa w Moskwie. Był wyróżniany za organizację i kierowanie ćwiczeniami z udziałem Wojsk Obrony Wewnętrznej m.in. „Wrzos-69”, „Warmia-69” i „Ziemia Lubuska”.

Od lipca 1971 do sierpnia 1973 był przedstawicielem PRL w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Korei – w randze ministra pełnomocnego. W latach 1973–1976 zastępca pełnomocnika szefa Sztabu Generalnego WP ds. specjalnych. Następnie pozostawał w dyspozycji MON.

Członek PPR od 1947, następnie członek PZPR.