Procedura i wygląd Kenkarta była arkuszem cienkiego kartonu o wymiarach około 29,4×14,0 cm złożonego w dwóch miejscach tak, że powstawała trzykartkowa „książeczka” o wymiarach 14,0×9,8 cm. Nazwy poszczególnych rubryk były dwujęzyczne: niemieckie na górze, wytłuszczonym drukiem, polskie zwykłym drukiem niżej niemieckiej. Kenkarty Polaków miały kolor szary, Żydów i Cyganów żółty; Rosjan, Ukraińców, Białorusinów, Gruzinów i górali podhalanskich - niebieski. Dokumenty mniejszości oznaczone były dodatkowo literami: J (Żydzi), R (Rosjanie), W (Białorusini), K (Gruzini), G (Górale), Z (Cyganie).
Do wydania kenkarty niezbędne były: wniosek ubiegającego się metryka dowód osobisty ewentualne świadectwo ślubu Polaków obowiązywało złożenie pod przysięgą oświadczenia o aryjskim pochodzeniu.
Przy odbiorze pobierano odciski palców wskazujących obu rąk, umieszczane na karcie rozpoznawczej. W nowych dowodach tożsamości istniała też rubryka dotycząca zawodu. W związku z tym na przykład artyści, którzy nie zarejestrowali się w Urzędzie Propagandy, wpisywali tam zawód fikcyjny (np. Jan Parandowski wpisał „biuralista”).