Jedna była apelem do narodów świata, w którym obecne było stwierdzenie, że blokada jest „agresją ekonomiczną”, zaś druga mówiła o wstrzymaniu pewnych decyzji związanych z Aktem 11 marca, które „są obiektem sporu”. Taki kompromis nie zadowolił władz w Moskwie, a blokada trwała dalej.
29 czerwca litewska Rada Najwyższa uchwaliła moratorium, które na okres 100 dni wstrzymało działanie Aktu Przywrócenia Państwa Litewskiego. Moratorium miało wejść w życie tuż po rozpoczęciu negocjacji z władzami centralnymi. Zgodnie z treścią dokumentu: W następnym półroczu radziecko-litewskie rozmowy nie przyniosły żadnych efektów i pod koniec grudnia 1990 Litwa cofnęła moratorium. Radziecki rząd zdecydował się wówczas na zbrojną interwencję na Litwie, a bezpośrednim dla niej impulsem był konflikt pomiędzy przewodniczącym parlamentu Vytautasem Landsbergisem a premier Kazimirą Prunskienė, zakończony nieskutecznym szturmem budynku parlamentu przeprowadzonym przez przeciwników Landsbergisa. 13 stycznia 1991 roku miały miejsce wyniesione później do rangi symbolu tzw. wydarzenia styczniowe, podczas których dziesiątki tysięcy demonstrantów broniło szturmowanej przez żołnierzy Armii Radzieckiej wieży telewizyjnej w Wilnie.