W następnych dniach mianowano przedstawicieli Sądu Najwyższego, Najwyższego Sądu Wojskowego i Komisji Wojskowej Sejmu Ustawodawczego.
Kompetencje Trybunałowi Obrony Państwa podlegały osoby cywilne i wojskowe, dopuszczające się przestępstw na froncie i poza nim, powodujących niebezpieczeństwo lub szkodę dla obrony państwa. Przesłanka ta była również okolicznością zaostrzającą odpowiedzialność karną. Materialną podstawą działania Trybunału były przepisy wojskowego kodeksu karnego oraz powszechnych ustaw karnych obowiązujących w poszczególnych dzielnicach. Właściwość miejscowa Trybunału obejmowała cały kraj.
Organizacja i tryb funkcjonowania W myśl rozporządzenia Trybunał miał sam określić tryb swego funkcjonowania. Był jednak związany ogólnymi zasadami postępowania karnego obowiązującymi w miejscu podejmowania czynności procesowych. Uwzględniać musiał także tryb przyśpieszony w postępowaniu. O przekazaniu danej sprawy Trybunałowi rozstrzygała ROP w drodze uchwały. Jej przyjęcie powodowało wyłączenie danej sprawy spod właściwości innych sądów i władz. Za pośrednictwem ministra sprawiedliwości przekazywano uprawnienia do prowadzenia dochodzeń i badania zarzutów. Czynności śledcze Trybunału wykonywać mieli jego delegaci, który miał uprawnienia sędziego śledczego.