W podobnym czasie, gdy na południu Niemiec, trwała paleolityczna kultura azylska, na północy Niemiec, u wybrzeży morskich, nad brzegami jezior i rzek pojawiła się już mezolityczna kultura maglemoska. Jej szczytowy punkt przypada na 7000 lat p.n.e. Ludzie ci zajmowali się rybołówstwem, myślistwem i zbieractwem, a używali do tego dość zróżnicowanych narzędzi. Były wśród nich wyroby wykonane z krzemienia, kości, jak i rogu. Pojawiły się topory krzemienne. Pomiędzy V a VI tysiącleciem p.n.e. u podnóża półwyspu Jutlandzkiego była jeszcze spora liczba osad, w których jedzono ostrygi. W kulturze maglemoskiej pojawiły się pierwsze prymitywne naczynia ceramiczne.
Neolit W VI tysiącleciu p.n.e. nastąpiły przełomowe zmiany w sposobie zaspokajania konsumpcyjnych potrzeb człowieka. O ile wcześniej człowiek polował na zwierzęta i zajmował się zbieractwem, to teraz zajął się prymitywnym rolnictwem, a zwierzęta zaczął wprzęgać w swoją służbę. W neolicie za pomocą patyka i kamiennej motyki potrafił spulchnić ziemię, na której siał pszenicę, jęczmień, proso, groch, bób, soczewicę, len i konopie. Udomowił psa, bydło rogate, owce, świnie i drób, a także konia. Pierwotnie rolnictwo niemieckie rozwijało się na terenie południowych i środkowych Niemiec, gdzie gleba była najżyźniejsza.