Taki pokład dziobowy pozwalał okrętom łatwo prześlizgiwać się przez fale, ale z drugiej strony był bardzo "mokry" i ciągle zalewany. Dziobnica miała formę taranową. Kadłub dzielił się poprzecznymi grodziami na przedziały wodoszczelne (na podobnym budowanym dla Rosji typie Wnimatielnyj było ich 10). Okręty miały dwa kotły parowe Normand, w osobnych kotłowniach, opalane węglem i dwa szeroko rozstawione kominy. Maszyny parowe znajdowały się pomiędzy kotłowniami, w dwóch osobnych przedziałach, co w pewnym stopniu zwiększało żywotność okrętów. Przednia maszyna była umieszczona po prawej stronie (napędzająca prawą śrubę), a tylna - po lewejWedług N.N.Afonin, S.A.Bałakin, op.cit. (dotyczącego typu Wnimatielnyj) oraz oryginalnych planów stoczniowych "Durandala" i "Hallebarde".. Siłownia francuskich niszczycieli nie stwarzała większych problemów w eksploatacji. Na próbach wszystkie przekroczyły prędkość 27 węzłów. Nietypową cechą francuskich niszczycieli był ster umieszczony głęboko, przed śrubami, co zwiększało jego skuteczność przy złej pogodzie, ale stwarzało większe ryzyko uszkodzeń na płyciźnie. Zapas paliwa wynosił 38,2 t.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Niszczyciele typu Durandal · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.