Jednak po tej bitwie Niemcy zrezygnowali z aktywnego użycia Hochseeflotte jako całości, preferując działania okrętów podwodnych a ciężkie okręty traktując jako „flotę w pogotowiu”, mającą ciągle angażować duże siły Royal Navy. Do zakończenia wojny Brytyjczycy podejmowali jeszcze kilkakrotnie akcje swych ciężkich okrętów przeciwko siłom niemieckim na Morzu Północnym i u wybrzeży Norwegii, ale nie dochodziło podczas nich do bezpośredniego kontaktu z przeciwnikiem.
W listopadzie 1916 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy Grand Fleet. Admirał Jellicoe został Pierwszym Lordem Morskim Admiralicji, zaś jego miejsce zajął wiceadmirał Beatty. Pod koniec 1917 roku, po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny po stronie ententy, do Grand Fleet dołączył 9. Dywizjon Pancerników US Navy, w składzie najpierw czterech a następnie pięciu drednotów.
Zakończenie wojny Po podpisaniu rozejmu w Compiègne (1918), który wszedł w życie 11 listopada 1918 roku, kończąc działania wojenne, okręty Kaiserliche Marine miały zostać rozbrojone i poddane kontroli sprzymierzonych. Na miejsce internowania wybrano Scapa Flow.