Wykonała również dwa swoje autoportrety: gipsowe popiersie i medalion z 1894. Jej kompozycje cechuje spokojna forma z cechami neoklasycyzmu. Swoje prace wystawiała w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych od 1883, brała udział w dorocznych konkursach w warszawskiej Zachęcie w latach 1888, 1890 i 1894. Uczestniczyła w Pierwszej Wystawie Sztuki Polskiej w Krakowie zorganizowanej w 1887. Na wystawie sztuki współczesnej we Lwowie otrzymała srebrny medal. Prowadziła wykłady z modelowania dla początkujących na Wyższych Kursach dla Kobiet. Na wystawie pośmiertnej w 1895 TPSP w Krakowie zgromadziło 52 prace artystki. W zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie oprócz prac artystki znajduje się jej portret z 1892 autorstwa Matyldy Meleniewskiej.
Antonina Rożniatowska zmarła w Krakowie w wieku 35 lat, została pochowana na cmentarzu Rakowickim w Kw XIIB północnej przy alei głównej. Na nagrobku znajduje się medalion portretowy autorstwa koleżanki Rożniatowskiej Toli Certowicz.
Przypisy