W czasie II wojny światowej brał udział w walkach na Froncie Leningradzkim oraz Kalinińskim – kolejno na stanowiskach: pomocnik szefa wydziału operacyjnego (od lipca 1941), szef wydziału operacyjnego (od sierpnia 1941), szef sztabu 21 Dywizji Pancernej (od października 1941), szef sztabu 104 Brygady Pancernej (od lutego 1942), dowódca 104 Brygady Pancernej (od lipca 1942). W końcu 1942 został ciężko ranny. Po wyleczeniu od marca 1943 był wykładowcą w Wojskowej Akademii Motoryzacji i Mechanizacji Armii Czerwonej. W lutym 1944 ponownie został skierowany na front – został szefem oddziału operacyjnego sztabu 4 gwardyjskiego Korpusu Zmechanizowanego w składzie 3 Frontu Ukraińskiego. Pełniąc tę funkcję brał udział w przeprowadzeniu operacji jassko-kiszyniowskiej, belgradzkiej oraz budapeszteńskiej.
Po zakończeniu wojny został wyznaczony na stanowisko dowódcy brygady zmechanizowanej, po jej rozformowaniu – do 1948 był dowódcą pułku zmechanizowanego. W 1950 ukończył studia w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego. Od 1950 był szefem oddziału operacyjnego i zastępcą szefa sztabu korpusu oraz szefem sztabu dywizji zmechanizowanej. Od 1951 dowodził dywizją zmechanizowaną. Od maja 1953 był szefem sztabu i I zastępcą dowódcy armii.