Od 1956 był szefem oddziału wyszkolenia bojowego – pomocnikiem Głównodowodzącego Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech. Od 1957 dowodził 1 gwardyjską Armią Pancerną w Dreźnie, a od 1958 – 8 Armią Ogólnowojskową w m. Nohra koło Weimaru.

Po utworzeniu nowego rodzaju wojsk – Strategicznych Wojsk Rakietowych ZSRR w marcu 1960 został wyznaczony na stanowisko I zastępcy Głównodowodzącego Strategicznymi Wojskami Rakietowymi. Odegrał dużą rolę w organizacji od podstaw nowego rodzaju wojsk. W 1968 ukończył wyższy kurs akademicki w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego. W kwietniu 1968 został ponownie skierowany do Wojsk Lądowych na stanowisko dowódcy Syberyjskiego Okręgu Wojskowego. Od maja 1969 był dowódcą Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. W czasie pełnienia służby na tym stanowisku w 1970 został awansowany na stopień generała armii.

W 1972 wrócił do służby w Strategicznych Wojskach Rakietowych, gdzie 12 kwietnia 1972 zostaje Głównodowodzącym tego rodzaju wojsk. W 1983 został mianowany głównym marszałkiem artylerii.