Okres jego służby na stanowisku Głównodowodzącego został przez przełożonych oceniony pozytywnie.

12 lipca 1985 na własną prośbę w związku z pogarszającym się stanem zdrowia został zwolniony z zajmowanego stanowiska głównodowodzącego i skierowany do pracy w Grupie Głównych Inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR na stanowisko generalnego inspektora.

Był członkiem WKP(b) od 1939. Od 1971 był zastępcą członka Komitetu Centralnego KPZR, a od 1976 – członkiem Komitetu Centralnego KPZR. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR od 8. do 10. kadencji.

Był autorem dwóch tomów wspomnień z okresu swojej służby wojskowej, opisujących przeprowadzenie operacji belgradzkiej w końcowym okresie II wojny światowej: „Od Widina do Belgradu” oraz „Na południowej flance. Szlak bojowy 4 gwardyjskiego Korpusu Zmechanizowanego (1942-1945)”. Ponadto napisał biografię pierwszego głównodowodzącego Strategicznymi Wojskami Rakietowymi – Mitrofana Niedielina.

Mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł 17 czerwca 1989.