Uładzimir Sieńka, biał. Уладзімір Сенька (ur. 21 lipca 1918 w Nowym Swierżeniu, zm. 2 lutego 1997 w RFN) – białoruski działacz i publicysta, kolaborant niemiecki, komendant Białoruskiej Policji Pomocniczej w powiecie nieświeskim podczas II wojny światowej, oficer wywiadu Bundeswehry w okresie powojennym
Studiował na Uniwersytecie Wileńskim. Działał w Białoruskim Związku Studenckim. Został zmobilizowany do Wojska Polskiego. Przeszedł przeszkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po zajęciu wschodnich terenów II Rzeczypospolitej przez wojska sowieckie we wrześniu 1939 r., pracował na tych terenach jako nauczyciel. Podczas okupacji niemieckiej był komendantem Białoruskiej Policji Pomocniczej w powiecie nieświeskim. Jednocześnie należał do konspiracyjnej Białoruskiej Partii Niepodległościowej. Latem 1944 r. ewakuował się do Niemiec. Po zakończeniu wojny w latach 1947–1948 pełnił funkcję dyrektora białoruskiego gimnazjum im. Maksima Bagdanowicza w Dolnej Saksonii. Następnie służył w stopniu majora w wywiadzie Bundeswehry. Redagował po niemiecku biuletyny o sytuacji na terenie Białoruskiej SRR przeznaczone dla zachodnioniemieckiego instytutu naukowo-badawczego. Ponadto wydawał w języku białoruskim czasopismo „Жыве Беларусь!”. Wstąpił do Białoruskiego Ruchu Wyzwoleńczego (BWR). 8 lutego 1954 r.