mały|Rada BChD, Wilno, 19 lub 24 stycznia 1936 roku. Jazep Najdziuk na górze trzeci od lewej mały|Pracownicy redakcji „Biełaruskiej Krynicy” w Wilnie. Od lewej: Jazep Najdziuk, Władysław Tarasiewicz, Marian Pieciukiewicz, Jan Poźniak. Józef Aleksandrowicz, właśc. Jazep Najdziuk (; ur. 12 lub 15 maja 1909 we wsi Bojdaty, powiat wołkowyski, zm. 14 lutego 1984 w Inowrocławiu) – białoruski działacz, pisarz i publicysta niepodległościowy, drukarz, członek Rady Głównej Białoruskiej Samopomocy Ludowej podczas II wojny światowej.
Życiorys Ukończył seminarium nauczycielskie w Wołkowysku, a następnie gimnazjum białoruskie w Wilnie. Pracował w drukarni białoruskiej im. Franciszka Skaryny w Wilnie. W latach 1926-1941 był jej dyrektorem. Jednocześnie działał w Białoruskiej Chrześcijańskiej Demokracji. Od 1929 r. do 1939 r. redagował pismo Szlach Moładzi, zamknięte przez polskie władze w sierpniu 1939 r. Jazep Najdziuk i członkowie redakcji zostali aresztowani i osadzeni w obozie w Berezie Kartuskiej. Po zajęciu wschodniej części Polski przez wojska sowieckie we wrześniu tego roku, powrócił do Wilna. Pracował w białoruskich organizacjach narodowych. W 1940 r. napisał podręcznik historii Białorusi pt. "Biełaruś uczora i siannia". Podczas okupacji niemieckiej pracował w inspektoracie szkolnym w Mińsku.