Święta Weronika – gotycki obraz anonimowego artysty, znanego jako Mistrz Świętej Weroniki namalowany przypuszczalnie dla kościoła Świętego Seweryna w Kolonii. Obecnie prezentowany jest w Starej Pinakotece w Monachium.
Obraz jest główną częścią tryptyku, którego skrzydła boczne zaginęły. Tematem obrazu, od którego pochodzi określenie jego twórcy jest święta Weronika, trzymająca chustę z ponadnaturalnej wielkości Obliczem Jezusa Chrystusa. Chusta Świętej Weroniki należała do preferowanych w średniowiecznej mistyce wątków związanych z Pasją, ma związek z legendą, wedle której święta Weronika podała chustę Jezusowi idącemu na Kalwarię, by otarł krew i pot. Ani święta, ani biały woal z odbiciem Chrystusa nie są wspominane w Biblii (choć jest to egzegeza wątku o kobiecie cierpiącej na krwotok w ewangeliach synoptycznych) jednakże tradycja ikonograficzna sięga VI wieku. Punktem wyjścia jest acheiropoieton, którego znane są dwa rodzaje – mandylion i veraicon. Oba rodzaje wizerunków przyjęły się w sztuce bizantyjskiej, veraicon szczególnie w kulturach łacińskich.