Obraz Mistrza Świętej Weroniki charakteryzuje się przestrzenią uzyskaną przez klarowny podział na kilka planów. Pierwszy plan tworzy sześć aniołków siedzących w dwóch grupach na posadzce. W lewym dolnym narożu aniołki trzymają zwój, druga grupa zaś otwartą księgę. Układ głów i skrzydeł a także zróżnicowana kolorystyka szat dynamizują niemal statyczną i symetryczną kompozycję całego dzieła. Za nimi stoi Weronika ubrana w białe szaty i czerwony płaszcz z zieloną podszewką. Na jej twarzy rysuje się wyraz zamyślenia i kontemplacji. Ma lekko pochyloną głowę, a oczy kieruje na chustę z nienaturalnej wielkości wizerunkiem Oblicza Jezusa. Frontalnie, symetrycznie ukazana twarz Chrystusa cechuje ciemna karnacja, lekko przymknięte oczy, długi prosty nos, broda i starannie ułożone włosy, co jest zgodne z wizerunkami bizantyjskimi, których kształt ikonograficzny nie był zmieniany. Załamująca się materia chusty nie deformuje Oblicza, co jest nawiązaniem nie tylko do tradycji ikonograficznej lecz przede wszystkim boskości Zbawiciela. W przeciwieństwie do mandylionów Chrystus jest cierniem koronowany;