Boris Nikołajewicz Szatiłow, ros. Борис Николаевич Шатилов (ur. w Kursku, zm. 20 marca 1972 w Nowym Jorku) – rosyjski wojskowy (pułkownik), dowódca plutonu, później kompanii przeciwpancernej, a następnie 5 kompanii 5 Pułku Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej, emigracyjny działacz kombatancki i polityczny.
Ukończył korpus kadetów w Orle, zaś w 1912 Michajłowską Szkołę Artylerii w Petersburgu. Służył jako porucznik w lejbgwardii 1 Brygady Artyleryjskiej.
Brał udział w I wojnie światowej. W 1915 został ranny. 18 lipca 1916 odznaczono go Orderem Św. Jerzego. Dostał też Order Św. Włodzimierza 4 klasy. Doszedł do stopnia pułkownika. Latem 1918 r. wstąpił do Armii Ochotniczej gen. Antona I. Denikina. Uczestniczył w 2 Kubańskim Marszu. Od stycznia 1919 r. dowodził plutonem jednej z kompanii Mieszanego Pułku Gwardii 2 Brygady Piechoty, zaś od września tego roku pododdziałem karabinów maszynowych artylerii gwardii. Został odznaczony brytyjskim orderem wojskowym. W listopadzie 1920 r. ewakuował się wraz z wojskami Białych z Krymu do Gallipoli, gdzie do 1921 służył w Samodzielnej Baterii Artylerii.