Pierwsze plany niwelacyjne do skanalizowania w kierunku Narwi i osuszenia bagien sporządził rząd pruski w 1798. W związku z projektem w początku XIX w. na obszar Pulw przybyli osadnicy niemieccy. Pamiątką po nich są zdewastowane ewangelickie cmentarze położone we wsiach Wincentowo, Nury i Marianowo. Ewangeliccy mieszkańcy Pulw wznosili także kościoły i budynki szkolne. Drewniany kościół ewangelicki w Marianowie został w 1945 odkupiony przez ks. Stanisława Żuławskiego, proboszcza parafii św. Jana Chrzciciela w Kuninie, i przeniesiony do Kunina, gdzie stoi do dziś. Rząd Księstwa Warszawskiego nie podjął się realizacji projektu i jedynie właściciele dóbr prywatnych dokonywali doraźnych i nieumiejętnych prac melioracyjnych. W 1859 Komisja Rządowa Dóbr i Skarbu powróciła do projektu wraz z oczekiwaniem partycypacji właścicieli w kosztach jego realizacji. Projektu zaniechano w 1867. Część błot wydzierżawiono włościanom ze wsi Ochudno, zaś projekt sprzedaży pozostałej części nie powiódł się ze względu na brak chętnych. Bogactwem naturalnym były przede wszystkim pokłady torfu.
Bagna stanowiły schronienie dla powstańców listopadowych oraz podczas powstania styczniowego. W dniach 14 i 15 lipca 1863 oddział powstańczy stoczył w okolicy bitwę z wojskami carskimi.