Powstańcy zostali rozbici, gdy przygotowywali się do oblężenia miasta, ale odzyskali siły i dopiero kolejna ofensywa rządowa w 1862 zakończyła tę rebelię.
Niektóre oddziały zmieniały wielokrotnie stronę, jak np. siły Miao Peili, który w 1856 opanował okolicę swego rodzinnego Fengtai. Pozyskawszy przyjaźń dowódców qingowskich, wsparł ich i rozszerzył obszar swej kontroli kosztem Nian. W 1860, niezadowolony z przyznanych mu tytułów i zdając sobie sprawę ze słabości sił rządowych, chwaląc się stutysięczną armią, zagroził zajęciem stolicy gubernatora, Shou, o ile nie zostanie mu przyznane prawo do podatków od soli (prawo to otrzymał, ale Shou zajął i tak w 1861). Równocześnie pertraktował z tajpingami, których panowanie uznał w tym samym roku i otrzymał od nich tytuł królewski. Gdy jednak szala zwycięstwa przechyliła się rok później na stronę qingowską, zmienił front powtórnie.
Szantung Mobilizacja sił rządowych zapobiegła wczesnym atakom na Szantung, ale prowincja ta miała własną rebeliancką tradycję i sytuacja pozostawała niespokojna. W 1860 kilka wypraw o łącznej sile ok. 70 tys. ludzi i 10 tys. koni spustoszyło dwadzieścia powiatów;