Przyczynił się do ożywienia kulturalnego i społecznego dzielnicy, inicjując powstanie kompleksu sportowo-kulturalnego przy ulicy Wodnej, budowę przedszkola, działalność Stowarzyszenia Patronatu nad Młodzieżą Przedmieść miasta Zgierza. Do roli kulturotwórczej wykorzystywał też szkołę, dbał o dobre kontakty z rodzicami uczniów i innymi mieszkańcami dzielnicy.
W związku z wybuchem II wojny światowej był zmobilizowany; powrócił do Zgierza po klęsce wrześniowej, ale pracę szkoły udało mu się utrzymać tylko do grudnia 1939. Zaangażował się wówczas w tajne nauczanie, był inicjatorem powołania Konspiracyjnego Komitetu Pomocy Nauczycielom. Przez rok był zatrudniony w niemieckiej administracji gospodarczej przy sortowaniu kartek żywnościowych.
Po wojnie powrócił do kierowania szkołą nr 3, jednocześnie pełniąc obowiązki referenta kulturalnego dla miasta Zgierza. Szczególnie zaangażował się w walkę z analfabetyzmem – przewodniczył komisji ds. zwalczania analfabetyzmu oraz powołał pierwszą w Zgierzu Wieczorową Szkołę Powszechną dla dorosłych. Był społecznym opiekunem i kuratorem sądowym dla nieletnich. Udzielał się w innych organizacjach społecznych: w Związku Nauczycielstwa Polskiego, do którego należał już od 1919, w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym, w Towarzystwie Przyjaciół Zgierza (zasiadał w zarządzie).