Liczono, że choć część episkopatu niemieckiego przyłączy się do procesu upaństwawiania kościoła – tymczasem jednak nawet groźby ograniczeń nominacji biskupich nic nie dały. 3 stycznia 1873 roku kanclerz wyciągnął rękę do starokatolików proponując im własnego biskupa i państwowe dotacje. 4 lipca 1875 roku w Prusach uchwalono ustawę o prawie starokatolików do majątku kościelnego. Sporządzono listę „katolików państwowych”, popierających bismarckowską politykę kościelną. w Landtagu.
Ustawodawstwo represyjne Ustawodawstwo z 1874 miało już charakter represyjny, co było bezpośrednio związane z oporem stawianym przez Kościół katolicki. Sztandarowym przykładem jest ustawa z 4 maja 1874 uchwalona przez Reichstag, która rozszerzyła represje pruskie na całą Rzeszę. Mówiła ona o zapobieganiu niekompetentnemu sprawowaniu urzędów kościelnych. Dzięki subiektywnej interpretacji słowo-klucza, a mianowicie „niekompetencji”, państwo mogło interweniować w kościelną strukturę urzędniczą z powodu rozlicznych błahych przyczyn.