Nikołaj Nikołajewicz Kuźmienko, (ur. w Nowojegorowce, gubernia chersońska, zm. 4 listopada 1992) – Ukrainiec, radziecki generał major.
Życiorys Ukończył kursy politechniczne (technikum), 8 sierpnia 1931 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej i został kursantem szkoły dowódców kawalerii, po ukończeniu której dowodził plutonem kawalerii i następnie 15 października 1936 szwadronu kawalerii. 20 listopada 1938 objął funkcję komendanta pułkowej szkoły podoficerskiej, a 8 września 1940 zastępcy dowódcy pułku ds. liniowych. Był oficerem wojsk pancernych Armii Radzieckiej, uczestnikiem wojny radziecko-niemieckiej, 15 grudnia 1941 został ranny, po wyleczeniu 15 stycznia 1942 wyznaczony zastępcą dowódcy 7 Brygady Pancernej, a 5 czerwca 1942 149 Samodzielnej Brygady Pancernej, której 20 sierpnia został dowódcą. Jako podpułkownik w okresie od 1 sierpnia 1942 do 15 grudnia 1943 dowodził 143 Brygadą Pancerną, a od 1 marca 1944 do 31 sierpnia 1945 256 Brygadą PancernąКузьменко Николай Николаевич, Командующий воинскими частями.
Do Wojska Polskiego przekazany 4 kwietnia 1950 na wniosek Konstantego Rokossowskiego. W stopniu pułkownika dowodził 16 Dywizją Pancerną w Elblągu, później był dowódcą 20 DP w Szczecinku.