W 1954 (według innych źródeł od 20 listopada 1952) jako generał został dowódcą 1 Korpusu Pancernego w Gdańsku.
Od 5 stycznia do 1 listopada 1955 był słuchaczem Wyższych Kursów Akademickich przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa w Moskwie. Od 17 grudnia 1955 zastępca dowódcy (od 15 marca 1957 zastępca do spraw liniowych) i szef oddziału przygotowania bojowego 7 Armii Zmechanizowanej (od 20 maja 1957 Pancernej). Od 29 maja 1964 Starszy Grupy Specjalistów Wojskowych w Algierii. Od 25 października 1966 w dyspozycji Głównego Zarządu Kadr. Od 31 stycznia 1967 zastępca szefa zarządu przygotowania bojowego Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Od 18 października 1971 w dyspozycji dowódcy tego Okręgu.
4 listopada 1971 zwolniony do rezerwyКузьменко Николай Николаевич. Tankowyj Front.
Awanse porucznik (01.1936), st. porucznik (13.03.1938), kapitan (16.07.1940), major (08.1941), podpułkownik (12.10.1942), pułkownik (20.11.1944), generał major wojsk pancernych (31.05.1954).
Życie prywatne W Polsce mieszkał w Gdańsku. Był żonaty z Chrystyną. Małżeństwo miało cztery córkiJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s.