Namalowany we Flandrii w XVI wieku obraz w kolejnym stuleciu trafił na tereny Rzeczypospolitej. Na terenie Wołynia nieznany żołnierz jazdy ofiarował obraz państwu Białkowskim. Znajdował się tam przez siedem lat. Rodzina Białkowskich w czasie przeprowadzki z Wołynia do centralnej Polski przekazała obraz w darze Janowi Stanisławowi Amorowi Tarnowskiemu (1642-1676) i jego żonie Zofii z Firlejów. Obraz znajdował się początkowo w jednej z komnat zamku dzikowskiego. W czasie rozbudowy zamku, by uchronić go przed zniszczeniem, zwinięto w rulon i schowano do skarbca. Po remoncie obraz zawisł w prywatnym pokoju Zofii Tarnowskiej z Firlejów. Za namową opata cysterskiego z Koprzywnicy Mikołaja Zielopolskiego obraz przeniesiono do zamkowej kaplicy, gdzie zawisł nad ołtarzem. Liczne nadzwyczajne zjawiska sprawiły, że obraz zaczęto uznawać za cudowny. 11 listopada 1675 r. decyzją biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebnickiego uznano obraz za łaskami słynący. 20 maja 1678 r. został przeniesiony do nowo wybudowanego kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i klasztoru dominikańskiego, oddalonego od zamku o ok. 1 km. Klasztor wkrótce zaczęły odwiedzać liczne pielgrzymki i otrzymał status sanktuarium. Przed obrazem Matki Bożej Dzikowskiej 5 listopada 1734 r. zawiązana została konfederacja dzikowska.