Po rozbiorach rząd carski nie pozwalał urządzać pielgrzymek z Królestwa Kongresowego. Kult maryjny mimo to nie malał.
Kult mały|240px|Ołtarz główny z cudownym obrazem mały|240px|Obraz Matki Bożej Dzikowskiej W 1686 r. w Krakowie wydano książkę ks. Wawrzyńca Święckiego „Wonność Róże Ierychonskiey”, w której autor opisywał historię obrazu i cuda z nim związane. W 1891 r., krótko przed swoją śmiercią, dominikanin, historyk i kronikarz – o. Sadok Barącz – ormianin z pochodzenia, opublikował księgę pt. „Cudowne obrazy Matki Najświętszej w Polsce”. Opisał w niej historię cudownych zdarzeń, dzięki którym obraz uznano za cudowny. Wylicza w niej pojawiającą się jasność nad kaplicą, czy rozliczne uzdrowienia chorych (w tym samych Tarnowskich), oraz przypadki powrotu zmarłych do życia. Pierwszą osobą był Jan z Miechocina, dziecko kobiety nazwiskiem Fabrowa, czy Walenty Witek, którego w 1689 r. martwego z wody wyciągnięto. W XVIII w. do Matki Bożej Dzikowskiej przybywały pielgrzymki z Sandomierza, Opatowa, Ostrowca. Czcili Ją gorąco flisacy płynący Wisłą do Gdańska. W 1904 r. papież Pius X uznał obraz za cudowny i zezwolił na koronację.