Archibald Berkeley Milne (ur. 2 czerwca 1855 w Londynie, zm. 5 lipca 1938 w Musselburghu) – brytyjski admirał, dowodzący Flotą Śródziemnomorską Royal Navy w pierwszych miesiącach I wojny światowej.
Życiorys Archibald Berkeley Milne pochodził z rodziny o silnych tradycjach służby w marynarce. Jego dziadkiem był wiceadmirał z czasu wojen napoleońskich David Milne, ojcem zaś admirał Alexander Milne, Pierwszy Lord Morski w latach 1866–1868 i 1872–1876.
Do Royal Navy wstąpił w 1869 roku. W 1876 roku otrzymał promocję na stopień kapitana marynarki (Lieutenant). Nie znajdując możliwości wyróżnienia się w służbie na morzu, postarał się o przydział do armii lądowej, jako adiutant lorda Chelmsforda w wojnie zuluskiej 1879 roku i został ranny w bitwie pod Ulundi. W 1882 roku uczestniczył w bitwie pod Tel-el-Kebir podczas tłumienia powstania Arabiego Paszy w Egipcie. W 1884 roku został awansowany do stopnia komandora porucznika (Commander), w 1891 roku komandora (Captain).